Zakończenie dotychczasowej działalności w formie kwartalnej

Drodzy Czytelnicy,

z dniem 1 stycznia 2022 roku kończymy wydawanie Kwartalnika Chemicznego: Prawo i Wiedza w formie kwartalnej. Dotyczy to zarówno prenumeraty elektronicznej, jak i drukowanej. Niebawem dostępna będzie możliwość zakupu wydań archiwalnych w wersji drukowanej oraz elektronicznej.

Zespół redakcyjny
Kwartalnik Chemiczny: Prawo i Wiedza

wtorek, 04 maj 2021 08:22

Start-upy – w krainie jednorożców

Napisane przez

Theranos to zbitka pochodząca od angielskich słów: therapy (terapia) i diagnosis (diagnoza). A oprócz tego to chyba największy dotychczas startupowy przekręt na świecie. Jego założycielka Elizabeth Holmes, obdarzona ogromnym darem przekonywania, pozyskała od amerykańskich inwestorów setki milionów dolarów na rozwój nieistniejącego produktu. Sama Holmes została dzięki temu najmłodszą miliarderką na świecie, która do swoich pieniędzy doszła własnym biznesowym (jak sądzono) działaniem. Zainteresowani szczegółami mogą po nie z łatwością sięgnąć, dlatego nie będziemy się nimi tu zajmować. Po co wobec tego przywołuję tę historię? Bo w niej jak w soczewce skupia się wszystko, co w start-upach najważniejsze (...)

 

Właściwie każda substancja będąca ciałem stałym, cieczą lub nawet gazem może być nanomateriałem. Jest tylko jeden warunek – musi być dostatecznie rozdrobniona i utrzymywać się w tym stanie dostatecznie długo, aby dało się ją zbadać i zastosować. Jest to pewne uproszczenie, ale dobrze oddaje istotę zagadnienia.

Co czyni nanomateriały wyjątkowymi?
Można powiedzieć, że powiedzenie „małe jest piękne” mogłoby powiewać na sztandarach licznej grupy naukowców i inżynierów pracujących z nanomateriałami. W tym miejscu nasuwa się pierwsze pytanie: Jak małe muszą być drobiny materiałów, żeby można było je tak nazywać? Nie ma jednej, a tym bardziej prostej definicji nanomateriału. To, co czyni dany materiał nanomateriałem wynika z jego właściwości fizykochemicznych, a nie z prostej definicji, która mówi, że „jeden z rozmiarów nanostruktury musi być mniejszy od 100 nm”. W tym miejscu dochodzimy do sedna sprawy – zadajemy sobie pytanie, jak bardzo trzeba rozdrobnić metal, materiał ceramiczny lub organiczny (np. celulozę), aby pojawiły się nowe, nieobserwowane w makroskali właściwości fizyczne, chemiczne lub biologiczne tych substancji?

Lista cech, które zmieniają się wraz ze zmniejszaniem się rozmiarów struktur jest długa. Na początku chciałem skoncentrować się na dwóch podstawowych i najbardziej charakterystycznych: reaktywności chemicznej, wynikającej z rosnącej powierzchni materiału i pojawieniu się (...)

wtorek, 04 maj 2021 08:14

Kontrola zatruć produktami biobójczymi

Napisane przez

Trwająca już od roku pandemia spowodowała, że zapotrzebowanie na produkty biobójcze, szczególnie do dezynfekcji rąk i dezynfekcji powierzchni, gwałtownie wzrosło. Widać to wyraźnie w statystykach dotyczących liczby zarejestrowanych nowych produktów tego typu. Według stanu na 18 stycznia 2021 r. było zarejestrowanych 7175 produktów biobójczych przeznaczonych do dezynfekcji, z tego 1437 w procedurze tymczasowej. Ogromna podaż, zwiększona częstotliwość stosowania i powszechna dostępność niemal w każdym pomieszczeniu rodzi obawy o bezpieczeństwo użytkowników. Wszak nie są to produkty obojętne, a niewłaściwe ich stosowanie stwarza zagrożenie dla użytkowników.

Użytkowanie produktów biobójczych niezgodnie z instrukcją stosowania i przeznaczeniem oraz oferowanie produktów nieobjętych właściwym pozwoleniem może prowadzić do narażenia zdrowia – w tym do zatruć. Trzeba zatem być świadomym takiego niebezpieczeństwa oraz działań, jakie należy podjąć, jeśli do zatrucia już dojdzie. W szczególności zastosowanie procedury zgłaszania podejrzeń i zatruć produktami biobójczym pozwoli na poprawne i szybkie działanie.

Przepisy i kontrola
Obowiązek kontroli zatruć produktami biobójczymi wynika z przepisów zawartych w ustawie z 9 października 2015 r. o produktach biobójczych (Dz.U. z 2020 r., poz. 24). Artykuły 40–43 tej ustawy określają zadania jednostek odpowiedzialnych za kontrolę zatruć produktami biobójczymi oraz nakładają odpowiedzialność za zgłaszanie takich przypadków. Za kontrolę zatruć produktami biobójczymi w Polsce odpowiedzialne są ośrodki konsultacji i informacji toksykologicznej, zwane w skrócie ośrodkami toksykologicznymi. Ośrodki te działają w systemie pracy ciągłej (24 godziny na dobę przez cały rok), zapewniając konsultacje z lekarzem specjalistą w dziedzinie toksykologii klinicznej w zakresie zatruć produktami biobójczymi. Na podstawie rozporządzenia ministra zdrowia z 1 lipca 2016 r. w sprawie wykazu ośrodków toksykologicznych odpowiedzialnych za kontrolę zatruć produktami biobójczymi wyodrębnione zostały cztery ośrodki, z podziałem na zasięg terytorialny:

• Pomorskie Centrum Toksykologii w Gdańsku, ul. Kartuska 4/6, 80-104 Gdańsk – ośrodek toksykologiczny właściwy do kontroli zatruć na terenie województw: pomorskiego, zachodniopomorskiego, warmińsko-mazurskiego oraz kujawsko-pomorskiego.
Telefon alarmowy: 58 682 04 04, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

• Pracownia Informacji Toksykologicznej i Analiz Laboratoryjnych Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie, ul. Kopernika 15, 31-501 Kraków – ośrodek toksykologiczny właściwy do kontroli zatruć na terenie województw: małopolskiego, podkarpackiego, śląskiego oraz świętokrzyskiego.
Telefon alarmowy: 12 411 99 99, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

• Ośrodek Informacji Toksykologicznej Oddział Toksykologii im. dr Wandy Błeńskiej Szpital Miejski im. Franciszka Raszei w Poznaniu, ul. Mickiewicza 2, 60-834 Poznań – ośrodek toksykologiczny właściwy do kontroli zatruć na terenie województw: wielkopolskiego, dolnośląskiego, lubuskiego oraz opolskiego.
Telefon alarmowy: 61 847 69 46, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Wszyscy producenci kosmetyków myślący o rozpoczęciu eksportu produktów do Stanów Zjednoczonych na początku muszą odpowiedzieć na dwa bardzo ważne pytania: czy ich produkt, w świetle amerykańskiego prawa, jest kosmetykiem czy lekiem oraz w jakich stanach planują sprzedawać swoje produkty?

Podstawa prawna – FDA
Prawo nie wymaga, aby produkty i składniki kosmetyczne inne niż dodatki barwiące były zatwierdzone przez FDA (Food and Drug Administration – Amerykański Departament ds. Żywności i Leków) przed wprowadzeniem ich na rynek. Dwa najważniejsze dokumenty prawne dotyczące kosmetyków sprzedawanych w Stanach Zjednoczonych to:
• Federal Food, Drug and Cosmetic Act – federalna ustawa o żywności, lekach i kosmetykach (FD&C)
• Fair Packaging and Labeling Act – ustawa o uczciwym pakowaniu i etykietowaniu (FP&L).

To, czy produkt jest kosmetykiem czy lekiem, zależy od jego przeznaczenia. Do każdego rodzaju produktu mają zastosowanie różne przepisy i regulacje. Firmy czasami naruszają prawo, sprzedając kosmetyk i reklamując go jako lek lub sprzedając lek tak, jak by był kosmetykiem, bez przestrzegania wymagań dotyczących leków. W związku z tym nie sposób mówić o wymaganiach dla produktów kosmetycznych nie wspominając o tych dla leków.

Jak definiowany jest kosmetyk?
Federalna ustawa o żywności, lekach i kosmetykach definiuje kosmetyki ze względu na ich przeznaczenie jako:
(1) artykuły przeznaczone do wcierania, polewania, posypywania lub spryskiwania, wprowadzania do organizmu ludzkiego lub jakiejkolwiek jego części, lub w inny sposób nakładania na nie w celu oczyszczania, upiększania, zwiększania atrakcyjności lub zmiany wyglądu; (...)

wtorek, 13 kwiecień 2021 06:44

Co jest, a co nie jest kosmetykiem? cz. 2

Napisane przez

Właściwa kwalifikacja produktu jako kosmetyk pozwala uniknąć wysokich kosztów jego rejestracji jako np. leku czy biocydu. Należy jednak pamiętać, iż zbyt pochopne zakwalifikowanie produktu jako kosmetyku może wiązać się z dotkliwymi sankcjami finansowymi oraz poważnym naruszeniem obowiązującego prawa ze wszelkimi tego konsekwencjami.

Niniejszy artykuł jest kontynuacją opisanych w poprzedniej części (4/2020) rozważań na temat schematu decyzyjnego w odniesieniu do kwalifikacji produktu jako kosmetyku lub odrzucenia takiej możliwości.

Higiena
Kosmetyki do higieny w większości przypadków nie stanowią problemu w kontekście klasyfikacji: niezależnie od formy (mydło, syndet, solubilizat, olej etc.) i miejsca stosowania (całe ciało lub wybrane jego partie). Z definicji kosmetyku wyłączone są produkty do higieny akcesoriów stosowanych w trakcie rutynowych zabiegów kosmetycznych. Kosmetykiem nie są np. produkty do mycia pędzli, aplikatorów do makijażu (nie są stosowane na zewnętrznych częściach ciała).

Sytuację komplikuje natomiast chęć przeznaczenia produktu zarówno do higieny ciała, jak i np. czyszczenia powierzchni. W takiej sytuacji produkt podlega dwóm odrębnym legislacjom – kosmetycznej i detergentowej. Komplikuje to m.in. wymagania w zakresie oznakowania produktu, które są różne dla obu kategorii produktowych.

W ostatnich miesiącach ogromnego znaczenia nabrała kwestia rozgraniczenia kosmetycznych produktów do higieny od wyrobów biobójczych. Zgodnie z Rozporządzeniem 528/2012 w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych [5], produkt może być albo kosmetykiem, albo wyrobem biobójczym – konieczne jest jego jednoznaczne sklasyfikowanie.

Produkty biobójcze, zgodnie z definicją, stanowią substancję lub mieszaninę, składającą się z jednej lub kilku (...)

wtorek, 13 kwiecień 2021 06:38

Notyfikacja C&L – obowiązek traktowany po macoszemu

Napisane przez

Jednym z założeń rozporządzenia 1272/20081, zwanego CLP, jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska. Aby to osiągnąć ustanowiono przepisy, dotyczące wykazu klasyfikacji i oznakowania, w których ECHA powinna być powiadamiana o zaklasyfikowaniu i oznakowaniu wprowadzonych do obrotu substancji zarejestrowanych lub stwarzających zagrożenie.

Kto dokonuje zgłoszenia i jakie informacje musi przekazać?
Zgodnie z rozporządzeniem CLP podmiot, który w łańcuchu dostaw pełni rolę producenta lub importera substancji i wprowadza ją do obrotu na obszarze UE jest zobowiązany przedstawić Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) szereg informacji, związanych z klasyfikacją i oznakowaniem oraz danych firmy zgłaszającej. Co oznacza, że przedsiębiorstwo wytwarzające lub importujące substancję przekazuje:

• dane identyfikacyjne zgłaszającego lub zgłaszających odpowiedzialnych za wprowadzanie jednej lub większej liczby substancji do obrotu, określone w sekcji 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

• informacje identyfikujące jedną lub więcej substancji, określone w sekcjach 2.1–2.3.4 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

• klasyfikację jednej lub większej liczby substancji zgodnie z art. 13;

• w przypadku substancji, która została zaklasyfikowana w niektórych, lecz nie wszystkich klasach lub dalszych zróżnicowaniach zagrożenia – informację, czy jest to spowodowane brakiem danych, brakiem jednoznacznych danych, czy też posiadaniem danych, które są jednoznaczne, lecz niewystarczające do zaklasyfikowania;

• w stosownych przypadkach specyficzne stężenia graniczne lub współczynniki M zgodnie z art. 10 niniejszego rozporządzenia,wraz z uzasadnieniem opartym na odnośnych częściach sekcji 1, 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

• elementy etykiety, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. d), e) i f), dla danej substancji wraz z wszelkimi uzupełniającymi zwrotami informującymi o zagrożeniu dotyczącymi danej substancji, które zostały określone zgodnie z art. 25 ust. 1

Zgłoszenie klasyfikacji i oznakowania substancji może zostać przedłożone pojedynczo przez podmiot lub przez grupę producentów lub importerów, którą stanowi:

• grupa kapitałowa składająca się z jednostek o odrębnej osobowości prawnej;

• kilka niepowiązanych ze sobą przedsiębiorstw;

• kilka przedsiębiorstw z jednej określonej branży;

• forum wymiany informacji o substancjach (SIEF).

Uzupełnieniem informacji zawartych w rozporządzeniu CLP jest artykuł 38 ust. 4 REACH2, który mówi o wyjątkowej sytuacji: Jeżeli dalszy użytkownik zaklasyfikował substancję odmiennie, niż zrobił to jego dostawca, zawiadamia o tym Agencję. Zatem, oprócz importera i producenta, dalszy użytkownik w pewnych przypadkach będzie dokonywał zgłoszenia.

Jakie substancje podlegają zgłoszeniu? (...)

Wraz z rozwojem Wspólnot Europejskich, a później Unii Europejskiej wzrastała liczba dziedzin, w ramach których możliwe było stanowienie prawa. Obok sfer ściśle związanych z urzeczywistnieniem rynku wewnętrznego, integracja europejska objęła stopniowo takie dziedziny, jak na przykład polityka ochrony środowiska czy polityka społeczna, których uregulowanie miało korygować „skutki uboczne” realizacji rynku wewnętrznego, czy też wprowadzać w życie ogólnounijne wartości.

W związku z poszerzaniem kompetencji unijnych i zwiększającą się ingerencją w sfery, które wcześniej należały do państw członkowskich, coraz mocniejsze były naciski polityczne na demokratyzację procedur legislacyjnych na poziomie europejskim, tj. na zwiększenie roli Parlamentu Europejskiego w procesie stanowienia prawa oraz na poszerzenie bezpośredniego udziału obywateli w tym procesie. W konsekwencji obecnie społeczeństwo europejskie ma większy wpływ na treść i kształt prawa stanowionego w UE. Proces stanowienia tego prawa jest jednak znacznie dłuższy i naznaczony większą niepewnością co do jego ostatecznego rezultatu. Należy wskazać, że Unia Europejska jest bardzo „pracowitym” prawodawcą, wydającym liczne akty prawne o różnorodnym charakterze, które można zasadniczo kwalifikować w oparciu o dwa główne podziały, tzn. akty wiążące i niewiążące oraz akty ustawodawcze i nieustawodawcze.

Największe znaczenie z punktu widzenia zbliżania ustawodawstw krajowych i ustanawiania unijnych standardów prawnych mają wiążące ustawodawcze akty prawne UE, a mianowicie dyrektywy, rozporządzenia oraz decyzje. Wiążące akty ustawodawcze są wydawane w ramach tzw. procedury ustawodawczej (zwykłej lub specjalnej, zgodnie z art. 289 ust. 3 Traktatu o Funkcjonowaniu UE-TFUE).
Obowiązują bezpośrednio w państwach członkowskich i mają pierwszeństwo przed aktami prawa krajowego niezależnie od tego, czy są wcześniejsze czy późniejsze od tych aktów.

Instytucje stanowiące prawo w UE
W procedurze ustawodawczej uchwalania dyrektyw, rozporządzeń oraz decyzji najistotniejszą rolę odgrywają trzy instytucje: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej oraz Parlament Europejski. (...)

środa, 17 marzec 2021 08:17

Wanna wychwytowa - pierwsza na ratunek

Napisane przez

Magazynowanie substancji niebezpiecznych w beczkach lub paletopojemnikach może stwarzać realne ryzyko nagłego, niekontrolowanego wycieku. Rozwiązaniem są wanny wychwytowe, które zwiększają bezpieczeństwo w razie zaistnienia takiego zdarzenia. Wanny wychwytowe mają zapobiec przedostaniu się niebezpiecznej substancji lub mieszaniny do gruntu lub wody, pomogą chronić pracowników przed wypadkiem i utratą zdrowia. Zwiększają także poczucie bezpieczeństwa pracodawcy, minimalizując ewentualne konsekwencje opisanych powyżej możliwych zdarzeń – zarówno finansowe (odszkodowanie, kary, koszty utylizacji itp.), jak i prawne. Warto zatem poświęcić czas na wybór odpowiedniego rozwiązania.

Ograniczanie rozlewiska to obowiązek
Nie jest tajemnicą, że prawo zazwyczaj nie nadąża za postępującymi zmianami i praktykami. Tak też było z definicją i określeniem funkcji wanny wychwytowej w przepisach polskich. Wanny były oczywiście znane i używane, szczególnie jako zabezpieczenie zbiorowe pracowników oraz środowiska przed skażeniem.

Jednak dopiero w 2020 r. pojawiła się prawna ich definicja. W myśl rozporządzenia1 wanna wychwytowa jest „rozwiązaniem ograniczającym rozlewisko”. Ta krótka definicja jest bardzo trafna, aczkolwiek w rozporządzeniu pojawiła się wyłącznie w kontekście ciekłych odpadów palnych. Ograniczenie ryzyka rozlewiska, aby to nie pociągnęło za sobą dalszych negatywnych skutków, np. zderzenia się wózków widłowych na zaolejonej posadzce, jest w myśl przepisów Kodeksu pracy, obowiązkowym działaniem pracodawcy w ramach zapewnienia bezpiecznych warunków wykonywania pracy.

Niestety, brak jest szczegółowych i jednorodnych przepisów dotyczących konieczności stosowania wanien wychwytowych w firmach. Zapisy o tym rodzaju zabezpieczenia znajdują się w różnych aktach prawnych. Wiele przedsiębiorstw zwraca się do ekspertów i inwestuje w bezpieczeństwo. Są też jednak takie, które niejednoznaczność traktują jako wymówkę i odwlekają decyzję o montażu wanien wychwytowych.

Wanna wychwytowa – czy tylko do substancji niebezpiecznych?
Substancję lub mieszaninę niebezpieczną (niosącą jakiekolwiek ryzyko w przypadku bezpośredniego zetknięcia się z nią) poznamy po wyniku jej klasyfikacji zgodnie z przepisami CLP, a w konsekwencji często po obecności odpowiedniego piktogramu i zwrotów określających zagrożenia. Zakładając oczywiście, iż została prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami sklasyfikowana i oznaczona. Dla takiej substancji powinno się posiadać kartę charakterystyki (MSDS), w której opisane są m.in. zagrożenia oraz warunki magazynowania.

Część przedsiębiorstw idzie też o krok dalej i tworzy zabezpieczenia ograniczające rozlewiska cieczy, które formalnie nie są substancjami lub mieszaninami niebezpiecznymi, ale ich wyciek może np. spowodować poślizgnięcie się pracownika i doprowadzić do uszczerbku na jego zdrowiu. To prewencyjne działanie może także uchronić przedsiębiorstwo przed stratami spowodowanymi uszkodzeniami maszyn i urządzeń zlokalizowanych w pobliżu wycieku lub po prostu utratą zysku z potencjalnej sprzedaży „płynnego towaru”. Ponadto należy mieć na uwadze, że rozładunek i załadunek pojemników z substancjami niebezpiecznymi to proces, podczas którego ogromnie wzrasta ryzyko uszkodzenia pojemnika i samego wycieku. Aby ograniczyć rozlewanie się substancji, należy taki obszar odpowiednio przygotować (np. może być wykonany z betonu, z kierunkowym spływem i zbiornikiem tymczasowym) lub wyposażyć go w wielkopowierzchniową wannę wychwytową, przystosowaną do poruszania się w niej wózków widłowych i pojazdów ciężarowych. (...)

Międzynarodowe przepisy regulujące transport drogowy towarów niebezpiecznych zmieniają się co dwa lata, zawsze w roku nieparzystym. Oznacza to, że od 1 stycznia 2021 r. funkcjonuje „Umowa ADR dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych” w zmienionym wydaniu 2021–2023. Po raz pierwszy zmianie uległ sam tytuł Umowy – zostało z niego wykreślone wyrażenie „europejskiej”. Przyjęta zmiana jest wyrazem woli, by regulacje ADR znalazły zastosowanie we wszystkich krajach (z naciskiem na Chiny i kraje afrykańskie).

Przepisy ogólne
W rozdziale dotyczącym definicji dokonano kilku korekt. Zamieszczono nowe definicje: szybkość dawkowania i IAEA Przepisy dotyczące bezpiecznego transportu materiałów promieniotwórczych. Zmodyfikowano definicje temperatury samo przyspieszającego się rozkładu, wskaźnika transportowego oraz operatora kontenera-cysterny/ cysterny przenośnej. Usunięto definicję poziomu promieniowania.

Zakończył się okres przejściowy na stosowanie wzorów nalepek ostrzegawczych, spełniających wymagania obowiązujące przed 31 grudnia 2014 r. Również akumulatory i ogniwa litowe nadawane do przewozu muszą teraz spełniać wszystkie kryteria klasyfikacyjne, łącznie z udostępnianiem przez producentów i dystrybutorów końcowych wyników badań, przedstawionych w odpowiednim podsumowaniu. Nadal pozostaje w mocy przepis przejściowy mówiący o tym, że uczestnik przewozu, którego działalność obejmuje nadanie do przewozu towarów niebezpiecznych, powinien wyznaczyć doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie, przy czym obowiązek ten może być przesunięty aż do 31.12.2022 r. Wprowadzono także kilka zmian w przepisach przejściowych odnoszących się do materiałów klasy 7 (materiały promieniotwórcze).

Nowością jest wskazanie kolejnego uczestnika przewozu – rozładowcy, który powinien przygotować raport dla właściwej władzy (w Polsce – Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego właściwego ze względu na miejsce zdarzenia), jeżeli podczas załadunku, przewozu lub rozładunku towarów niebezpiecznych będzie miał miejsce poważny wypadek lub awaria. W tabeli z Wykazem towarów niebezpiecznych dużego ryzyka dodano w klasie 1 podklasę 1.6 oraz nowy numer UN 3549 w klasie 6.2. (Tabela 1)

Zmiany w poszczególnych klasach
• Klasa 1 – W klasie 1 dodano nową definicję – ZAPALNIKI, ELEKTRONICZNE programowalne do prac strzałowych: numery UN 0511, UN 0512, UN 0513.

• Klasa 2 – W klasie 2, w wykazie pozycji zbiorczych w pozycji „Inne przedmioty zawierające gaz pod ciśnieniem”, kod klasyfikacyjny 6F, dodano numer UN 3358 URZĄDZENIA CHŁODNICZE zawierające gaz palny, nietrujący, skroplony. W pozycji „Gazy skroplone”, kod klasyfikacyjny 2F, zmieniono nazwę i opis UN 1010 na: BUTADIENY STABILIZOWANE lub BUTADIENY I WĘGLOWODORY, MIESZANINA STABILIZOWANA, zawierająca więcej niż 40% butadienów.

• Klasa 6.2 – W klasie 6.2, z tytułu klasy usunięto riketsje, a także zmieniono definicję odpadów medycznych lub klinicznych na: odpady pochodzące z weterynaryjnego leczenia zwierząt, leczenia ludzi lub z badań biologicznych. W wykazie pozycji zbiorczych, kod klasyfikacyjny I3, dodane zostały nowe pozycje:
– UN 3549 ODPAD MEDYCZNY, KATEGORIA A, ZAKAŹNY DLA LUDZI, stały
– UN 3549 ODPAD MEDYCZNY, KATEGORIA A, ZAKAŹNY tylko DLA ZWIERZĄT, stały.

• Klasa 7 Zmieniły się również niektóre zapisy w kryteriach klasyfikacyjnych obejmujących klasę 7. Wprowadzono zmiany w metodyce badań dotyczących mieszanin znitrowanej celulozy klasy 1 i klasy 4.1. (...)