Zakończenie dotychczasowej działalności w formie kwartalnej

Drodzy Czytelnicy,

z dniem 1 stycznia 2022 roku kończymy wydawanie Kwartalnika Chemicznego: Prawo i Wiedza w formie kwartalnej. Dotyczy to zarówno prenumeraty elektronicznej, jak i drukowanej. Niebawem dostępna będzie możliwość zakupu wydań archiwalnych w wersji drukowanej oraz elektronicznej.

Zespół redakcyjny
Kwartalnik Chemiczny: Prawo i Wiedza

piątek, 08 grudzień 2017 11:42

Oznakowanie produktów kosmetycznych, cz. 2

Napisał


Pobierz załącznik:
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Wszystkie produkty kosmetyczne wprowadzone na rynek powinny być we właściwy sposób oznakowane, aby zagwarantować bezpieczeństwo użytkownikom. W tym celu niezbędne jest przygotowanie etykiety kosmetyku. Zarówno na pojemniku, jak i na opakowaniu jednostkowym zewnętrznym konieczne jest podanie w sposób czytelny i widoczny szczegółowych informacji na temat produktu, określonych w art. 19 rozporządzenia 1223/2009/WE wraz z późniejszymi zmianami.

Osoba odpowiedzialna zgodnie z ust. 1 lit. g) artykułu 19 musi podać na etykiecie wykaz składników, poprzedzony określeniem „ingredients”. Słowa tego nie musimy tłumaczyć na język polski, ale jeżeli firma zdecyduje się na dodanie terminu w języku polskim, należy użyć wyrazu „składniki”, nie zaś „skład”. Podsumowując, dozwolone są zapisy np.: Ingredients: Aqua, Isopropyl Palmitate, Glycerin […] oraz Ingredients (składniki): Aqua, Isopropyl Palmitate, Glycerin […], niepoprawne zaś: Składniki: Aqua, Isopropyl Palmitate, Glycerin […].

Nazwy podaje się, stosując wspólne nazwy składników (INCI), określone w słowniku przewidzianym w art. 33, przy czym należy pamiętać, że słownik ten nie stanowi wykazu substancji dozwolonych do stosowania w kosmetykach. W celu potwierdzenia zgodności nazwy INCI cennym narzędziem dla osób wprowadzających do obrotu kosmetyk są odpowiednio: załączniki do rozporządzenia 1223/2009/WE, zawierające m.in. dozwolone środki konserwujące, środki barwiące, substancje promieniochronne oraz Decyzja Komisji z 9 lutego 2006 r. […] ustanawiająca wykaz i powszechne nazewnictwo składników stosowanych w produktach kosmetycznych. Dodatkowo na stronach Komisji Europejskiej dostępna jest baza składników kosmetyków CosIng, powstała w oparciu o informacje na temat składników, umieszczonych w aneksach do Dyrektywy Kosmetycznej 76/786/WE, w Wykazie Składników Kosmetycznych (Inventory of Cosmetic Ingredients) oraz w opiniach przedstawianych przez Komitet Naukowy ds. Produktów Konsumenckich (SCCP). Bez wątpienia powszechne nazewnictwo składników umożliwia identyfikację substancji przez stosowanie jednej nazwy we wszystkich państwach członkowskich, w wyniku czego konsumenci z łatwością rozpoznają substancje, z którymi kontakt im odradzano (na przykład z powodu alergii), niezależnie od miejsca zakupu produktów kosmetycznych w całej UE. W razie braku wspólnej nazwy składnika należy użyć nazwy zgodnej z ogólnie przyjętym nazewnictwem, ale nie jest zasadne tłumaczenie nazw składników i poniższy zapis: Ingredients: Aqua (woda), Glycerin (gliceryna), Benzyl Alcohol (alkohol benzylowy).

Ze względu na szczególne właściwości substancji, niekiedy należy poinformować konsumenta o obecności określonego składnika w produkcie, umieszczając dodatkowe zapisy na etykiecie w języku państwa członkowskiego, na rynku którego produkt jest udostępniany. W przypadku produktów do usuwania skórek wokół paznokci zawierających wodorotlenek sodu należy wskazać: ,,Zawiera alkalia” oraz ostrzeżenia: „Unikać kontaktu z oczami. Może spowodować utratę wzroku. Chronić przed dziećmi”. Kolejnym przykładem są produkty do higieny jamy ustnej. Pasta do zębów zawierająca związki fluoru o stężeniu 0,1–0,15% w przeliczeniu na fluor musi mieć na etykiecie umieszczoną informację o obecności tej grupy związków w kosmetyku. Zgodnie z zapisami rozporządzenia należy dodać zapis: „Zawiera fluorek sodu” (lub inny związek fluoru, np. fluorek wapnia, fluorek amonu). Dodatkowo jeżeli nie ma informacji wskazującej, że pasta nie jest przeznaczona dla dzieci (np. „tylko dla dorosłych”), obowiązkowe jest następujące oznakowanie: „U dzieci poniżej sześciu lat stosować ilość pasty wielkości ziarnka grochu pod kontrolą dorosłych, aby zminimalizować ryzyko połknięcia. Przy przyjmowaniu fluoru z innych źródeł należy skonsultować się ze stomatologiem lub lekarzem”.

 

Kompozycje zapachowe i aromatyczne na etykiecie

Ze względu na złożoność składu kompozycje zapachowe i aromatyczne oraz surowce, z których je wytworzono, określa się terminem „parfum” lub „aroma”. W przypadku gdy jakikolwiek związek zapachowy (lub aromat), zawierający mieszaninę składników zapachowych (lub aromatów) oraz składników funkcjonalnych o właściwościach zapachowych, wzmacniających zapach, chroniących zapach lub maskujących, opracowuje się i celowo dodaje do produktu kosmetycznego, aby nadać mu zapach (lub aromat) lub ukryć nieprzyjemną woń, identyfikacja takiego związku musi obejmować nazwę i numer kodu oraz tożsamość dostawcy. Informacje jakościowe i ilościowe dotyczące substancji podlegających uregulowaniom w związkach zapachowych są umieszczane w Raporcie Bezpieczeństwa Produktu Kosmetycznego. Uzupełnieniem terminów „zapach” lub „aroma” dla konsumentów jest informacja o obecności alergenów, tj. np. Limonene, Citronellol. Odpowiednio należy wskazać obecność jednego z dwudziestu sześciu składników prawnie określonych, gdy jego stężenie przekracza 0,001% w produkcie niespłukiwanym oraz 0,01% w produkcie spłukiwanym. Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku zastosowania kilku kompozycji zapachowych należy analizować łączną zawartość potencjalnych alergenów, pochodzących ze wszystkich surowców.

Składniki w wykazie wymienia się w porządku malejącym, według masy w momencie ich dodawania do produktu kosmetycznego.
(…)

Czytany 3040 razy Ostatnio zmieniany środa, 13 grudzień 2017 07:35